In order to view this object you need Flash Player 9+ support!

Get Adobe Flash player

Powered by RS Web Solutions

A+ A A-

Καπάδικο

  • Published in Products

Είναι το πιο διαδεδομένο είδος σφουγγαριού. Η προέλευσή του είναι η Μεσόγειος θάλασσα (Αιγαίο πέλαγος και βόρειες ακτές της Αφρικής).

Το μέγεθός τους ποικίλλει από 3 μέχρι περίπου 13 ίντσες και μπορούν να βρεθούν σε δύο είδη:

- Στις φόρμες που είναι στο φυσικό τους σχήμα (ολοστρόγγυλα) και μέγεθος, όπως βγαίνουν από τη θάλασσα.

- Στα κομμένα που είναι κομμάτια που προέρχονται από τεμαχισμό μεγαλύτερων σφουγγαριών.

Μπορούν να βρεθούν είτε στο φυσικό, καφέ τους χρώμα είτε ασπρισμένα, ανάλογα με την επιθυμία του πελάτη.

Το καπάδικο χρησιμοποιείται κυρίως από ενήλικες και παιδιά για μπάνιο. Είναι εξαιρετικά φιλικό για το δέρμα, δεν προκαλεί αλλεργίες και, εκτός από τον καθαρισμό του δέρματος, απομακρύνει τα νεκρά κύτταρα. Χρησιμοποιείται και για πλύσιμο και καθαριότητα διαφόρων χώρων αφού κατακρατά μεγάλη ποσότητα νερού και ταυτόχρονα αυτοκαθαρίζεται πολύ γρήγορα, αποβάλλοντας από πάνω του τη σαπουνάδα και τις ακαθαρσίες με ελάχιστο νερό, σε σχέση με το συνθετικό σφουγγάρι.

Χρησιμοποιείται επίσης για βάψιμο επιφανειών (τοίχου και ξύλου). Η πορώδης επιφάνεια του επιτρέπει, όταν ακουμπά με τέχνη τις επιφάνειες, να αφήνει ακανόνιστα αλλά πολύ αρμονικά σχέδια.

 

Read more...

Λαγόφυτο

  • Published in Products

Είναι το πιο δυνατό και ανθεκτικό, από τα παραπάνω είδη. Τα καλύτερα λαγόφυτα εντοπίζονται αποκλειστικά στη νότια Ιταλία.

Εμφανισιακά μοιάζει αρκετά με τον μανταπά, είναι όμως πιο λεπτό.

Λόγω της δύναμης και της ανθεκτικότητάς του, χρησιμοποιείται κυρίως για βιομηχανική χρήση, για λείανση και καθαρισμό επιφανειών όπως το δέρμα, το γυαλί, η πορσελάνη, τα κεραμικά κτλ. Πολλά λαγόφυτα βγαίνουν από τη φύση τους ολοστρόγγυλα και μοιάζουν με χωνιά ή καπέλα με εκπληκτική εμφάνιση. Αυτά χρησιμοποιούνται κυρίως για διακοσμητικούς λόγους, στολίζοντας επιφάνειες.

Διατίθενται σχεδόν αποκλειστικά σε φυσικό χρώμα (καφετί).

Read more...

Καπάδικο

  • Published in Products

Είναι το πιο διαδεδομένο είδος σφουγγαριού. Η προέλευσή του είναι η Μεσόγειος θάλασσα (Αιγαίο πέλαγος και βόρειες ακτές της Αφρικής).

Το μέγεθός τους ποικίλλει από 3 μέχρι περίπου 13 ίντσες και μπορούν να βρεθούν σε δύο είδη:

- Στις φόρμες που είναι στο φυσικό τους σχήμα (ολοστρόγγυλα) και μέγεθος, όπως βγαίνουν από τη θάλασσα.

- Στα κομμένα που είναι κομμάτια που προέρχονται από τεμαχισμό μεγαλύτερων σφουγγαριών.

Μπορούν να βρεθούν είτε στο φυσικό, καφέ τους χρώμα είτε ασπρισμένα, ανάλογα με την επιθυμία του πελάτη.

Το καπάδικο χρησιμοποιείται κυρίως από ενήλικες και παιδιά για μπάνιο. Είναι εξαιρετικά φιλικό για το δέρμα, δεν προκαλεί αλλεργίες και, εκτός από τον καθαρισμό του δέρματος, απομακρύνει τα νεκρά κύτταρα. Χρησιμοποιείται και για πλύσιμο και καθαριότητα διαφόρων χώρων αφού κατακρατά μεγάλη ποσότητα νερού και ταυτόχρονα αυτοκαθαρίζεται πολύ γρήγορα, αποβάλλοντας από πάνω του τη σαπουνάδα και τις ακαθαρσίες με ελάχιστο νερό, σε σχέση με το συνθετικό σφουγγάρι.

Χρησιμοποιείται επίσης για βάψιμο επιφανειών (τοίχου και ξύλου). Η πορώδης επιφάνεια του επιτρέπει, όταν ακουμπά με τέχνη τις επιφάνειες, να αφήνει ακανόνιστα αλλά πολύ αρμονικά σχέδια.

 

Read more...

Γ) Το ταξίδι

  • Published in History

Το ταξίδι είχε ξεκινήσει. Δεν υπήρχε πολύς καιρός για ανάπαυση και ύπνο, ο καθένας είχε αναλάβει τις αρμοδιότητές του. 

Τα πλοία συνήθως ταξίδευαν σε στόλους. Σε κάθε στόλο, υπήρχαν τα σπογγαλιευτικά, που μετέφεραν τους ανθρώπους που ήταν υπεύθυνοι για το ψάρεμα των σφουγγαριών. Επίσης, σε κάθε ομάδα σκαφών υπήρχε το λεγόμενο "ντεπόζιτο", ένα μεγαλύτερο σκάφος που μετέφερε τη συγκομιδή, το φαγητό και άλλα βασικά είδη.

Οι μέθοδοι κατάδυσης έχουν εξελιχθεί τις τελευταίες δεκαετίες.

Αρχικά, ένα μικρό σκάφος έψαχνε για σφουγγάρια στο βυθό της θάλασσας, χρησιμοποιώντας το "γυαλί". Όταν εντόπιζε ένα καλό τόπο, ο δύτης ετοιμαζόταν για τη βουτιά. Βουτούσε χωρίς στολή, έχοντας στα χέρια του μια μεγάλη πέτρα ("Σκανταλόπετρα" ή "Ρεβέρα"), που θα τον βοηθούσε να φτάσει στο βυθό. Φυσικά, επειδή το οξυγόνο τελείωνε σύντομα, δεν είχε πολύ χρόνο διαθέσιμο και έπρεπε σύντομα να αναδυθεί.

Επειδή η προηγούμενη μέθοδος δεν ήταν πολύ αποτελεσματική, αντικαταστάθηκε από μια άλλη, όπου ο δύτης κουβαλούσε μαζί του μια σωλήνα, για τη μεταφορά του οξυγόνου (μέθοδος "Φερνέζ"). Επίσης, κρατούσε ένα σχοινί που θα χρησιμοποιούσε για να κάνει σήμα, σε περίπτωση που κάτι δεν πήγαινε καλά. Ένας άντρας πάνω στο πλοίο ("κολαουζιέρης") ήταν υπεύθυνος για το δύτη.

Καθώς τα χρόνια πέρασαν, η μέθοδος εξελίχθηκε. Σε μερικά σκάφη, ο δύτης βουτούσε φορώντας ειδική στολή και ένα κράνος, που ονομαζόταν "Σκάφανδρο".

 Το βασικό πρόβλημα με τις δύο προηγούμενες μεθόδους ήταν ότι, επειδή ο δύτης έμενε στο βυθό, για μεγάλο χρονικό διάστημα, στο σώμα του συσσωρευόταν άζωτο. Αν αναδυόταν πολύ γρήγορα, τότε δεν θα προλάβαινε ο οργανισμός του να το αποβάλλει, με αποτέλεσμα  να δημιουργούνται θρόμβοι. Σαν αποτέλεσμα, ο δύτης υπέφερε αβάσταχτους πόνους, οδηγώντας σε προσωρινή ή μόνιμη παράλυση ("νόσος των δυτών"), ακόμα και θάνατο. Αυτό οδήγησε στο θάνατο πολλών σφουγγαράδων, που πολλές φορές θαβονταν σε ξένα μέρη ή μεταφέρονταν στην Κάλυμνο, για να κηδευτούν. Από αυτό το μεγάλο πρόβλημα, εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν το "χορό του Μηχανικού", αφιερωμένο σε όλους αυτούς που έχασαν τη ζωή τους ή έμειναν ανάπηροι.

Σήμερα, οι δύτες χρησιμοποιούν είτε το σύστημα "Ρεβέρα" ή βουτούν χρησιμοποιώντας ένα σύστημα με κομπρεσέρ (πάνω στο σκάφος) που τους παρέχει το απαραίτητο οξυγόνο.

 

Read more...
Subscribe to this RSS feed